Z cyklu ,,Zatrzymaj się na chwilę”
PRZYSTAŃ DLA RODZICA💙

Każdego dnia pracujemy z naszymi uczniami. Rozmawiamy z nimi, obserwujemy ich pomysły, emocje, małe sukcesy, ale też momenty niepewności. Jako opiekunki Samorządu Uczniowskiego i Koła Wolontariatu mamy również możliwość zobaczyć ich w trochę innej roli — wtedy, kiedy sami chcą działać, decydować, pomagać i brać odpowiedzialność.

Planując tegoroczne działania, zauważyłyśmy coś, czym chciałybyśmy się podzielić nie tylko z rodzicami naszych uczniów, ale ze wszystkimi dorosłymi, którzy towarzyszą dzieciom i młodym ludziom w dorastaniu.

Są wśród naszych uczniów dzieci, które mają ogromną potrzebę działania.

Chcą pomagać. Angażować się w życie szkoły. Brać odpowiedzialność. Mieć wpływ na to, co dzieje się wokół nich. Zgłaszają się z entuzjazmem, mają pomysły i chcą próbować.

A potem czasem… przychodzą następnego dnia z podciętymi skrzydłami.

Pojawia się myśl: „A co, jeśli sobie nie poradzę?”, „Co powiedzą inni?”, „A jeśli coś zrobię źle?”. I nagle entuzjazm gaśnie, a w jego miejsce pojawia się lęk.

I właśnie przy tej myśli chcemy się dziś zatrzymać.

Bo może nie zawsze zadaniem nas, dorosłych, jest uchronić dziecko przed każdą trudnością. Czasem naszym zadaniem jest uwierzyć w nie wtedy, kiedy ono samo jeszcze nie do końca potrafi uwierzyć w siebie.

W Horyzoncie chcemy tworzyć dzieciom przestrzeń do takich doświadczeń.

Samorząd Uczniowski czy Koło Wolontariatu to nie tylko dodatkowe zadania. To niezwykle cenna przestrzeń do rozwijania kompetencji, które będą naszym uczniom potrzebne przez całe życie.

To odpowiedzialność. Współpraca. Podejmowanie decyzji. Organizowanie działań. Występowanie przed innymi. Reprezentowanie społeczności. Proszenie o pomoc. Radzenie sobie z tremą, niepewnością czy niepowodzeniem.

To także doświadczenie, że czasem coś nie wychodzi idealnie — i że można sobie z tym poradzić.

I co najważniejsze — dzieci mogą uczyć się tego wszystkiego tutaj. W znanym i bezpiecznym dla siebie środowisku. Wśród ludzi, których znają. Z pomocą dorosłych, którzy są obok.

Z poprzednich lat szkolnych wyciągnęłyśmy wiele wniosków. I wiemy jedno: dzieci naprawdę rozwijają skrzydła wtedy, kiedy czują, że ktoś w nie wierzy.

Dlatego chcemy, aby nasi uczniowie mieli wsparcie, jasne zasady i osoby, do których zawsze mogą się zwrócić. Ale równie ważne jest to, co słyszą od nas — dorosłych.

Kiedy dziecko wraca pełne entuzjazmu — podtrzymujmy ten entuzjazm.

Kiedy mówi, że się boi — nie odbierajmy mu odwagi słowami: „Może to nie dla Ciebie”.

Kiedy pojawia się trudność — spróbujmy najpierw powiedzieć:

„Wierzę, że sobie poradzisz. A jeśli będzie trudno, będziemy szukać rozwiązania.”

Nie chodzi o to, aby nasze dzieci nigdy się nie bały, nigdy nie popełniały błędów i zawsze radziły sobie doskonale.

Chodzi o to, żeby wiedziały, że mogą próbować.

Bo odporność psychiczna nie rodzi się wtedy, kiedy usuwamy z drogi wszystkie trudności. Buduje się wtedy, kiedy dziecko doświadcza trudności, ale jednocześnie ma obok siebie kogoś, kto mówi:

„Spróbuj. Jestem obok. Wierzę w Ciebie.”

Dlatego dmuchajmy razem w skrzydła naszych dzieci.

Kibicujmy im. Podtrzymujmy ich odwagę. Pozwólmy im próbować, czasem się pomylić, czasem czegoś nie wiedzieć i nauczyć się tego po drodze.

Bo być może właśnie dziś dziecko, które nieśmiało zgłasza się do Samorządu Uczniowskiego albo Wolontariatu, robi swój pierwszy krok w stronę człowieka, którym kiedyś będzie.

A rolą nas — rodziców, nauczycieli i wszystkich dorosłych, którzy towarzyszą młodym ludziom — jest sprawić, żeby miało odwagę zrobić ten krok.

My wierzymy w naszych uczniów.
Dmuchajmy razem w ich skrzydła. ❤️

Psycholog Agnieszka Fizia
Logopeda Izabela Porwoł
Opiekunki Samorządu Uczniowskiego i Koła Wolontariatu💙 ... Zobacz więcejZobacz mniej